Anne…

Uzun bir yolculuğa çıkacağınızı düşleyin…

Yolculukdan önce annenizin gözlerine çok iyi bakın. Bu kadar saf bu kadar duygulu bu kadar anlamlı bakışları başka yerde bulamazsınız. Yanağından süzülen gözyaşlarını seyredin bir an, hiç bir gözyaşı bu kadar anlamlı, bu kadar şiirsel dökülemez bir gözden…Yanakda bu kadar güzel duramaz o gözyaşları. Silerseniz eğer, 1-2 damla daha düşmeye hazır beklerler orda. Kıyamazsın silmeye izlersin biraz daha….

Birçok arkadaşınızda vardı halbuki ve sevgiliniz de vardı.Ama onlarda yok bu bakış, yok bu anlamlı göz yaşları. Sanki sana bir diken batsa annen feryad edecek. O gözyaşları kalbini eritircesine dökülecek. “Gitme, gel” dercesine bakıyor..Bakmıyor aslında konuşuyor o gözler. Neler anlatıyor anlayazmasın…Tahmin edersin birazcık ama anlayazsın.

Veda anı biraz daha yakınlaşmıştır. Sesler buğulanır, boğaz düğümlenir o anda. “oğlum kendine çok iyi bak olur mu”…Oğlum kelimesi hiç bir zaman bu kadar anlamlı söylenmemiştir. Hiç bir cümle bu kadar önemsiyor gözükemez seni, hiç kimse anlatamaz sevgisini bir cümlede bu kadar…

Dolar gözlerin tutarsın kendini biraz ama dayanamazsın..Dökülür seninde göz yaşların. İç çekersin, teselli etmek istersin…Artık konuşmaya bile gerek yoktur gözler anlatır herşeyi. Konuşmak çok mu gereksiz yoksa…Annecim dersin Allah’a emanet ol…Sarılırsın sanki birdaha kavuşamayacakmış gibi…Silersin göz yaşlarını ve gidersin…Kalan hep annedir…Kim silecek şimdi onun gözyaşlarını, kim “annecim” diyecek…

El sallarsın ve tekrar göz yaşlarına boğulursun…Uzaklaştıkça koyar bu hüzün…Belli etmezsin kimseye ağladığını. Ama anne belli eder, saklayamaz o. Gözyaşlarını silecek gücü bile yoktur artık. Var mı bundan daha saf duygu, var mı dünyada bu kadar hüzünlü bir olay…

“Annecim seni çok özleyeceğim…”

Oğlun